காசாவின் ஷேக் ரத்வான் பகுதியில், 6 வயது மிஸ்க் எல்-மெதுன் அமைதியாகக் கிடக்கிறாள், அவள் விரும்பியதால் அல்ல, மாறாக போர் அவளிடம் அழுவதற்கான சக்தியைக் கூட பறித்துவிட்டதால்.
மூளைச் சிதைவுடன் பிறந்த மிஸ்க்கின் வாழ்க்கை ஏற்கனவே சவால்களால் நிறைந்திருந்தது, ஆனால் உணவை ஒரு ஆயுதமாக மாற்றிய முற்றுகையால் விதிக்கப்பட்ட வேண்டுமென்றே பட்டினியால் அவளது உடையக்கூடிய உடலை எதுவும் தயார்படுத்தியிருக்க முடியாது.
இப்போது 4 கிலோகிராம் மட்டுமே எடையுள்ள அவளது நிலை, வீடுகள் மற்றும் மருத்துவமனைகளை மட்டுமல்ல, அமைதியின் நாளையே அறியாத குழந்தைகளின் சுவாசத்தையும் குறிவைக்கும் ஒரு போரின் கொடூரத்தை பிரதிபலிக்கிறது. மிஸ்க் ஒரு சின்னம் அல்ல, ஒரு புள்ளிவிவரம் அல்ல. அவள் ஒரு குழந்தை, அவளுடைய வாழ்க்கை உலகின் முழு பார்வையில் மெதுவாக அழிக்கப்படுகிறது.
